DZIECKO 5: To były prorocze słowa dla naszej Ojczyzny. 10 lat od tego wystąpienia w Polsce upadł komunizm, a my mogliśmy cieszyć się dopiero co odzyskaną wolnością. DZIECKO 1: Taki był nasz Papież: kochany, podziwiany, obdarzony największym szacunkiem. Największy autorytet tego świata. Nasz wzór, którego pragniemy naśladować. Magia teatru – Dzieci Starsze – Jakie mamy teatry? | przedszkouczek.pl oferuje scenariusze i pomoce dydaktyczne na każdy dzień zajęć w przedszkolu. Zapraszamy! Przedszkolaki zapoznają się z rodzajami teatrów, wysłuchają wierszyka ”Dłonie” oraz nauczą się układać z dłoni zwierzątka do teatrzyku cieni. Na podstawie cienia spróbują odgadnąć, który kolega ukrył się Scenariusz przedstawienia na 11 listopada. Scenariusz obchodów rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości. Wygląd sceny: Na stojaku wisi mapa Rzeczpospolitej przedrozbiorowej. Obok brzozowy krzyż umieszczony na zaaranżowanym z szarego zmiętego papieru nagrobku. Dalej po prawej stronie tzw. Salonik tj. stolik nakryty obrusem, krzesła. Twój dom nie jest dla żebraka. Masz okazję zarabiać. MOJE AUTORSKIE SCENARIUSZE. ANDERSEN (3) ARTYKUŁY (1) ZAJĘCIA TEATRALNE. SCENARIUSZ ZAJ Zabawny wierszyk z przedstawieniem teatralnym w tle i jednym głównym aktorem. Przeczytajcie kim jest! Dziś w teatrze jest na scenie. premierowe przedstawienie. Kogut mruczy, kocur pieje, perukarka w głos się śmieje. Mim dogania akustyka: – Tu na scenie głos zanika! Montażysta trąca vipa: Dịch Vụ Hỗ Trợ Vay Tiền Nhanh 1s. Kilka propozycji, ale wciąż szukamy własnych pomysłów i notujemy. Pamietać należy, że różne scenki wymagają różnych tytułów. Scenki aktorskie to najtrudniejszy gatunek scenek. Jest to po prostu opowiadanie historii z podziałem na WSTĘP, ROZWINIĘCIE, PUNKT KULMINACYJNY I ZAKOŃCZENIE. O ile sama scenka jest improwizowana, to jednak dialogi są wstępnie przygotowane podczas próby. Występujący sami muszą wyreżyserować historię, przygotować scenografię i poszczególne sceny. W rozmowach nie zaskakujemy się dodatkowymi pytaniami (Pinokio, słyszałam, że się świetnie całujesz), chyba, że tak było ustalone w opracowaniu. Skupieni jesteśmy na efekcie dla widza, dlatego mówimy głośno i gramy czytelnie. Samą scenkę na ogół przygotowujemy 3 razy dłużej niż ją potem odtwarzamy. Wcześniej decydujemy się na konkretne rekwizyty. Można również przygotować kartki do robienia notatek i planu scenki. Skupiamy się na odtworzeniu przygotowanej improwizacji. Można wprowadzić ramy czasowe jej grania (najlepiej 10 do 15 minut). Scenki bliźniacze wymyśliłem dla grup lekko zaawansowanych. Możliwości pracy z nimi są dość duże. Podstawą ich sukcesu jest znajomość grupy i pewna wprawa w pracy z nimi. Oprócz konkretnych scenek, które robimy, są jeszcze inne ćwiczenia związane z nimi. Trudno je wtedy gdzieś zasegregować. Możemy na przykład w Scenkę Aktorską włączyć motyw REKLAMY (nowe Czerwone Czapeczki czy Przepis na pieczeń z wilka). Czyli tu znajdziemy pomysły jak bawić się scenkami, jak je rozwijać jak ma przebiegać myślenie aktorskie. To tu ma pobudzić ucznia słowo SPACER. a nie WALKA ZE SMOKIEM. Scenka dramowa to jakby inna bajka. Nie ma nic wspólnego ze sztuką. Jest zadaniem logicznym, które się wykonuje drogą artystyczną. Wszelka sztuka aktorska jest całkiem zbędna. Jest wiele opracowań scenek dramowych. Na zajęciach teatralnych nie jest praktycznie potrzebna. Stosujemy ją tylko w edukacji. Jeśli z niej korzystamy, musimy koniecznie dbać o to, by nie robić z niej teatru, choć elementy teatralne stosujemy. Scenki inspirowane to najulubieńszy gatunek scenek dla każdego. Wynika to z prostego faktu, że nie trzeba do niej żadnych przygotowań. Bieżemy dwie osoby, robimy proste wprowadzenie i akcja ma się toczyć. Ważna jest tylko odgrywana rola, czyli jej poczucie i wyobraźnia. Może ją zrobić każdy, jeśli tylko nie jest nieśmiały. Staramy się nie przeszkadzać w jej odgrywaniu. Zakazane są rzucane w stronę grających polecenia typu Głośniej, Odwróć się. Czas gry nieograniczony. Skupiamy się jedynie na tym, by nie trwała zbyt krótko. Minimalnie wypada ją grać 3 minuty. Pamiętać! Scenka inspirowana nie jest dla widza, jest tylko dla zabawą odgrywaną rolą!!! Jeśli jest ona świetna w oglądaniu (a na ogół tak jest) to produkt uboczny. Scenki pantominiczne to sposób pracy z ciałem. Nie chodzi to oczywiście o samą sztukę pantomimy. Celem jej jest świadomość ruchów swego ciała. Jesteśmy przyzwyczajeni do poruszania się takiego, jakie wymusza nasze życie - chodzenie, podnoszenie, przesuwanie czy bieganie. W scenkach pantomimicznych staramy się świadomie poruszać. Zobaczyć jakie mięśnie działają w czasie ruchu. Dobry sposób na świadomą relaksację podczas zajęć. Naturalnie najlepiej robić je przy muzyce. Scenki reżyserskie polegają na improwizowanym przygotowaniu krótkiej historii, czy opracowaniu wiersza, kiedy aktorzy przybierają role spotykane w teatrze. Jest tam przede wszystkim reżyser mający wszystko na głowie. Najczęściej są tam też aktorzy grający w tej historii. Dodatkowo mogą być dowolne postacie. Kilka przykładów: Pani, która wciąż podaje wodę reżyserowi, przeszkadzając mu w pracy. Dyrektor teatru, który wciąż obniża koszty przedstawienia (Babcię i mamę Czerwonego Kapturka musi grać ta sama osoba) Celebrytka, koleżanka dyrektora, wymądrzająca się wciąż podczas próby itd Scenka reżyserska musi trwać minimum 5 minut. Górna granica nie jest określona. Szczegónie jeśli w nią są zaangażowane wszystkie dzieci podczas próby. Naturalnie najlepiej ona wychodzi wśród młodzieży i dorosłych. Teatrzyk jest świetną metodą nauczania języka angielskiego dzieci na poziomie szkoły podstawowej. Przełamuje monotonię zajęć, a jednocześnie pozwala wykorzystać język obcy w kontekście nakreślonym przez dowolnie wybraną scenkę – zarówno realistyczną, taką jak zakupy w supermarkecie, jak i zaczerpniętą ze świata baśni. Każda z nich łączy w sobie komunikację werbalną i niewerbalną. Dzięki temu język używany do ich odgrywania niesie w sobie więcej znaczeń. Przede wszystkim jednak ta forma w pełni aktywizuje dziecko, które podczas odgrywania scenki kieruje się swoją wyobraźnią i samodzielnie – bez wpływu nauczyciela czy rodzica – decyduje o tym, co się wydarzy. Rozgrzewka Zabawa w teatrzyk w trakcie zajęć z angielskiego lub innego języka obcego może onieśmielać niektórych uczniów. Warto więc poprzedzić ją dobrą zabawą, którą pokierujesz tak, aby nieśmiałe dzieci (i ich rodzice!) poczuły się swobodnie i nie odczuwały przymusu kreatywności. W tym celu wypróbuj: Gry w łapki. Gracze siedzą w kole (lub naprzeciwko siebie, jeśli jest ich tylko dwóch). Pierwszy klaszcze rytm. Zadaniem drugiego jest powtórzenie tego rytmu. Grę można nieco utrudnić i poprosić uczestników, aby liczyli podczas klaskania. Utrzymaj zabawa przypominająca grę w łapki, ale angażująca całe ciało. Pierwszy z graczy wykonuje określony ruch (wkręcanie żarówek lub pajacyki), a drugi musi go powtórzyć. Na stronie internetowej Beat by Beat Press znajduje się wiele zabaw na rozgrzewkę,w tym shake it off, w której gracze wytrząsają napięcie ze swoich rąk i nóg. Improwizacja Improwizacja i odgrywanie ról pozwolą Tobie i Twojemu dziecku przeobrazić się w fikcyjnych bohaterów po to, aby ćwiczyć angielski i poznawać świat. Najważniejszą zasadą improwizacji jest brak ograniczeń stawianych partnerowi zabawy. Jeśli więc powie on, że do pokoju wszedł właśnie niebieski słoń, to przyjmij, że tak się stało. Dobrze jest przygotować sobie kilka luźno zarysowanych scenariuszy przedstawianego zdarzenia, które pozwolą nakreślić jego kontekst. Oto przykłady: nauka jazdy na nartach, surfingu lub używania koła garncarskiego, przedstawianie przyjacielowi swojego nowego ulubionego baśniowego smoka, tygrysa lub tarantuli, oprowadzanie przyjaciela po Twojej luksusowej rezydencji lub po pałacu, lekcja angielskiego z Twoim dzieckiem w roli nauczyciela. Bogaty i inspirujący zbiór pomysłów na scenariusze improwizacji znajdziesz na stronie internetowej ThoughtCo. Scenki „yes, no, please, banana” W tej grze przed Tobą i Twoim dzieckiem (lub parą dzieci) stoi zadanie przygotowania trzydziestosekundowej scenki, podczas której można się posługiwać wyłącznie słowami: „tak”, „nie”, „proszę” i „banan”. Zachęć dzieci, aby podczas ich wypowiadania zmieniały intonację i mimikę – dzięki temu sytuacja, mimo że pozbawiona sensu, stanie się bardziej naturalna. Dzieci mają bujną wyobraźnię, więc zdumiewająco dobrze radzą sobie z tym zadaniem. Pokazują to zabawne, a zarazem inspirujące przykłady scenek zamieszczone w serwisie YouTube. Przygotowaną scenkę możesz powtórzyć po wzbogaceniu jej o nowe słowa, dzięki którym rozbudujesz dialogi. Na przykład zacznij od prostej wymiany: “Banana??”“Yes. Banana”lub “Is that a banana??”“Yes – it’s a banana. Do you have a problem with that?” [„– Banan?– Tak, banan”].Następnie przejdź do bardziej rozbudowanych wypowiedzi:[„– Czy to jest banan?– Tak, to jest banan. Czy to stanowi jakiś problem?”]. Dzięki tej zabawie Twoje dziecko odkryje, jak wiele znaczeń wyrażamy za pomocą mimiki i gestów, a także będzie mogło przyswoić bardziej złożone zdania. Gra w pytania Dla dzieci lepiej radzącym sobie z językiem angielskim wybierz scenariusz, w którym każdy wers jest pytaniem. Odpowiedzią na jedno pytanie będzie więc kolejne, na przykład: “Can I come in?” “Are your shoes clean?” “Why wouldn’t they be?”[„– Czy mogę wejść?– Czy masz czyste buty?– Dlaczego nie miałyby być czyste?”]. To niezwykłe wyzwanie. Sprawdź, ile pytań uda Ci się wymienić z dzieckiem. Pantomima Zajęcia z pantomimy są doskonałą metodą wzbogacania zasobu słownictwa u dziecka, które dopiero zaczyna naukę języka angielskiego. Stanowią też dobry sposób na powtórzenie i zastosowanie nabytej wiedzy przez dzieci, które opanowały już podstawy angielskiego. Sign language poetry [poezja języka migowego] – w 2017 roku w Wielkiej Brytanii odbył się pierwszy slam poetycki w języku migowym. Takie wiersze są wyraziste i piękne. Razem ze swoim dzieckiem możecie się ich nauczyć na podstawie licznych filmów dostępnych w internecie. W interpretacji wiersza Rosa na pajęczynie [Dew on Spider Web] autorstwa niesłyszącego językoznawcy Claytona Vallisa, zaprezentowanej przez Ellę Mae Lentz, pajęczyna, przenikające przez nią światło księżyca, a także czynności fotografowania, malowania i utrwalania w pamięci zostały wyrażone w sposób niezwykle wyrazisty i zrozumiały. Podczas przedstawiania takiej poezji dołącz do swoich ruchów kilka głośno wypowiedzianych słów. Dziecko zrozumie je dzięki Twoim gestom i łatwiej zapamięta znaczenie każdego z nich. Adverb game [gra w przysłówki] – w tej grze jeden z graczy wymyśla przysłówek (quickly, clumsily, happily…) [szybko, niezdarnie, szczęśliwie], a drugi stara się go odgadnąć przez zadawanie pytań o czynności, które można określić za pomocą tego przysłówka („chodzić”, „tańczyć”, „smażyć jajko”). Where are we? [Gdzie jesteśmy?] – pomyśl o miejscu, które jest dobrze znane Twojemu dziecku i w którym bywacie razem. Wyraź za pomocą ruchów ciała i gestów czynność związaną z tym miejscem. Na podstawie Twojej pantomimy dziecko ma odgadnąć to miejsce i podać jego angielską nazwę. Potem zamieńcie się rolami. What is it? [Co to jest?] – ta zabawa będzie przypominała teatrzyk, jeśli posłużysz się rekwizytami, takimi jak pusta torba. Pokaż, że wyjmujesz z niej jakiś wyobrażony przedmiot (na przykład pluszowego pieska, ołówek, zegarek) i odegraj scenkę, w której go wykorzystujesz lub się nim bawisz, tak aby druga osoba mogła go rozpoznać. Na koniec W internecie znajdziesz bogaty wybór zabaw teatralnych w języku angielskim dla dzieci [drama games for language]. Liczne ciekawe pomysły przedstawień, łącznie ze wskazówkami dotyczącymi przygotowania kostiumów, znajdują się na stronie internetowej British Council – TeachingEnglish. Na portalu LearnEnglish Kids dostępny jest z kolei wzór teatralnych zaproszeń i biletów, które sprawią, że Twoja sztuka stanie się wyjątkowym wydarzeniem. Autorka: Anne Wilding Anne pracuje w British Council od 2016 roku jako nauczycielka języka angielskiego. Zajmuje się także tworzeniem materiałów szkoleniowych, organizowaniem warsztatów z opowiadania historii oraz redakcją podręczników dla brytyjskiego wydawcy. Czas wolny spędza na górskich wycieczkach, odkrywaniu wszystkich kawiarni w mieście, do którego się przeprowadziła, i pisaniu opowiadań. zapytał(a) o 21:10 Znacie krótkie śmieszne scenariusze na 2 osoby? Odpowiedzi blocked odpowiedział(a) o 14:25 Tytuł: "Na statku"Osoby: Kapitan, MajtekScena 1, statekKapitan: Majtek, do mnie!Majtek:Nie ma do mnie!M.:Nie ma na urlop!M.:Już idę panie kapitanie!K.:Zanim odejdziesz na trzytygodniowy urlop chciałbym zadać ci kilka prostych byś zrobił gdybyś zobaczył żołnieży na naszym statku?M.:E...K.:Wziąłbyś karabin i trutututu! A co byś zrobił gdybyś zobaczł krowę?M.:Wziąłbym karabin i trutututu!K.:Nie, nie, nie! Wziąłbyś stołeczek, kubeczek i dujudujuduj. A co byś zrobił gdybyś zobaczył piękną kobietę?M.:Wziąłbym stołeczek, kubeczek i nie, nie! Wziałbyś za rączkę pod rączkę i do baru na lody. A co byś zrobił gdybyś zobaczył karalucha?M.:Wziałbym za rączkę pod rączkę i do baru na Nie, nie, nie! Zdeptałbyś, splunął i powiedział, że to hańba dla naszego narodu! A co byś zrobił, gdybyś zobaczył mnie jako prezydenta?M.:Zdeptałbym, splunął i powiedział, że to hańba dla naszego narodu!K.:Właśnie postanowiłem przedłużyć twój ile dokładnie?K.:Hm...O wieczność!Majtek zwolniony!KONIEC albo KMN - jesteś w krzyżówy.?-Strasznie rozwalili jedną, co.? jest do wygrania prodiż-Chyba prądziż, na prąd, prądziż. na prąd, prądziż-Ja prądze.? Jak Ci nie pasuje to wyjdź..-To co.? Gotowy.? Uwaga. Sztuka co, już od razu tak trudno.? Ty, to najpierw trzeba rozwiązać zagadkę kto to był ten Szekspir..Ale ja wiem.. To był ten co wymyślił. Wymyślił yyy. Alfa Romeo.! Alfa Romeo. Znałeś to słowo wogóle.? Coś ci się obiło o głowę.? Alfa Romeo, i Alfa Romeo, ale za dużo to liter jest w sam masz za mało kratek. Ciaśniej pisz.! No przyciaśniaj.! Ja mówię przyciaśniaj, a ty co robisz.? No coś zrobił.? No coś zrobił.?!?-O się nie zmieściło..-No i co.? No i co.? Na dół dół.?-Na dziwna ta krzyżówka..-Głupia. Przede wszystkim jest kaczki.? kaczki.? Ale gatunek kaczki jak się nazywa.?-No krzyżówka.?-No, a co.? Worek z cementem.?-Taka jest kaczka, krzyżówka. Taki ptak. Jajko zniesie, poleci.. to mów..-Jak to się pisze.?-Normalnie. Chyba, że jesteś ryba.?-Paprykarz-Pisać, że Sczeciński.?-Pisz jak ci się zmieści, tylko tam ciasno montuj. Przyciaśniaj. Za słabo żeś pies.? to jajnik. Jajnik, jajnik, jajnik.?-Jajnik, jajnik, pisz, ale ciaśniej. Jajnik, jajnik trzeba ciaśniej. Rozumiesz takie sformuowanie 'ciaśniej'.?-Przecież pisze ciaśniej.!/tu się kłócą ;d/-Jajnik, jajnik. No, ale ciaśniej pisz.!-Jak ciasniej, no gdzie ciaśniej.?!? Ten drugi ma pierwszemu do dupy wleźć.?!?-O, no i wlazł. Ten pierwszy jaki zdziwiony..-Drapieżny ptak, kuzyn widzisz, to jest taki jego że podlaski.?-Pisz ile się zmieści, tylko przyciaśniaj jest.!-So-ko-łów pod-las-Patrz jak pod jajniki pierwszemu zaraz gały Dobra. Mięsożerna roślina.?-A to nie wiedziałem. Yyyy.. Mięsożerna roślina to jest ta, no, Ty zgłupiałeś.? Jak róża.?-Moja ciotka jest Róża jak ona wpieprza mięcho.. Normalnie kiełbase to wciąga jak makaron. Tak [...] i już, poleciało. Nawet zębami tego nie przecięła. Róża.. O, akurat jest 5 kratek. Dobra. Stoi za pulpitem.?-Ty, a co to jest pulpit.?-Chyba coś do jedzenia. Chyba taki rodzaj no to kto tam stoi.? No kto tam stoi.? No to chyba róża tam stoi. Taka wywąchała, co.? a jak jest za mało liter, to.?-To rozciągaj. Ciągnij różę, ciągnij róże.!-Ale grurruba.! Dawaj, złap się paprykaszcza.! Amerykę.? najechał na nią a kto.? Kozak.? Srozak. Tak inny.?-Ko-lumb, słyszałeś o takim.?-Lumpów paru znam, ale ...-Dobra, w tanisie 2 na 2..-Co w czym.?-Cooo.?-Ja nic nie chce o tym słyszeć.. W ogóle mnie ta sprawa nie ob..-To ogóle mnie ta sprawa nie..-A, nie, dobrze, dobrze.?-Nie, w w tenisie.. 2 różne sprawy, po krawędzi wieśniaki.! Eee, w tenisie 2 na 2 to ja wiedziałem. Jak tam ostatnio na ciebie żona krzyknęła.?-Kiedy.? o której.?-O 9.? tenisowy.! Twoja żona się zna na sporcie.. W ogóle jest taka wysportowana. Wczoraj wieczorem mi się tak wygięła, że.. I ostatnie.. Pracują np. w urzędach.?-To proste akurat. Złodzieje. Co jest tam.?-Pisze 2 razy, bo złodziej na złodzieju. Dobra, próbuje odczytać hasło, uwaga. Po ułożeniu liter od 1 do takie właściwości ma złota myśl Juliana Tuwima. Złota myśl brzmi. Srubsabadanienieryszczybysruburszcz..-Jak, jak, jak, jak brzmi.? Jak brzmi.?-Srubsabadanienieryszczybysruburszcz... Yhym, yhym, yhym. Yhy, yhy-To całe takie.?-Jeszcze na końcu jest 3 'hy'. Ale mi się nie udało wymówić. Julian Tuwim - złota wymyślił.!KONIECmam nadzieję, że któryś wybierzesz ; ) kitka42 odpowiedział(a) o 22:03 Jasio i mama :Mamo mogę iść się pobawić ?z tą dziurą w spodniach ?!nie , z Jolką z 5 piętraBabcia i wnuk:-dzisiaj będzie wywiad powiedz że masz 70 lat 2 wnuki krowa zdycha pod płotem bo jej jeść nie dałaś a twój mąż zginą na wojnie -dobrze wnuczkuprzychodzą-ile ma pani lat ?-mam 2 lata-ile ma pani wnucząt?-mam 70- gdzie pani krowa ?-zgineła na wojnie-a gdzie mąż?-zdycha pod płotem bo mu jeść nie dałampozdro ;P Uważasz, że ktoś się myli? lub Katalog Grażyna Puziak-PerczyńskaSztuka, KonspektyKonspekt zajęć teatralnych dla uczniów klas I-III Konspekt zajęć teatralnych dla uczniów klas I - III Cele: - pobudzanie wrażliwości słuchowej, - wdrażanie do koncentracji uwagi, - kształtowanie ciekawości poznawczej, - rozwijanie zdolności analizy i płynności myślenia, - rozwijanie umiejętności wczuwania się w sytuację i przeżycia drugiej osoby, - integracja grupy - stymulowanie wrażliwości na bodźce zmysłowe, - przekazanie podstawowych informacji dotyczących uczuć, - wyrażanie uczuć gestem, mimiką. Czas trwania: 90 min. Przebieg zajęć: Piosenka powitalna: "Podaj proszę swoje dłonie i uśmiechnij się{ chi, chi} teraz powiedz swoje imię zabawimy się" {dzieci stoją w kole, trzymając się za ręce śpiewają słowa piosenki, w odpowiednim momencie następuje prezentacja imion w sposób wcześniej ustalony np. głośno, z podskokiem, z ulubionym gestem... 1. Powitanie grupy: - "Polecenia przy muzyce" (Gra muzyka. W chwilach, gdy milknie padają polecenia wykonania krótkich działań w ruchu np. uścisnąć jak najwięcej rąk, przywitać się głowami, zgrupować się wg koloru oczu itp. - "Zoom" (Uczestnicy stoją w kręgu, prowadzący wyciąga rękę do przodu z zaciśniętą pięścią i uniesionym kciukiem do góry i mówi "zomm". Wyjaśnia, że gest ten należy powtórzyć po nim. Gdy wszyscy kolejno powtórzą, pada propozycja dwukrotnego przyśpieszenia tempa, następnie czterokrotnego. Ostatnia próba jest wykonywana najszybciej, jak tylko potrafimy. 2. Zabawy na dobry początek: - "Przekazywanie pacynki" Dzieci w kręgu przekazują sobie pacynkę, mówiąc koledze siedzącemu obok coś miłego, zaczynając od słów: - podoba mi się u ciebie... - bardzo lubię, gdy ty... - zauważyłem u ciebie... - cieszę się, gdy ty... - "Kostka" Uczniowie w sposób dowolny tańczą. Kiedy muzyka zostaje przerwana, prowadząca podnosi do góry kostkę, pokazując ilość oczek na wybranej ściance. Zadaniem uczestników jest połączyć się w grupy liczące tyle osób ile oczek jest na kostce. Po utworzeniu się grup padają polecenia, po których dzieci tańczą wykonując zadanie. Następnie następuje powrót do swobodnego tańca. Przykłady poleceń: - witamy się w grupie bardzo serdecznie, - łapiemy jak najwięcej dzieci za kolana, - przedstawiamy się innym bardzo wesoło, - na ucho mówimy osobom z grupy komplement. - "Wizytówka" Każdy uczestnik odrysowuje swoją dłoń na kartce papieru i na każdym z 5 palców ma napisać tylko swoje pozytywne cechy. Prowadzący przykleja prace na dużym arkuszu papieru. 3. Zajęcia główne: * "Prezentacja uczuć mimiką i gestem" Symbolika kart: 2 - zadowolenie 6 - rozczarowanie 10 - nadzieja 3 - wstyd 7 - samotność Walet - szczęście 4 - obojętność 8 - smutek Dama - radość 5 - strach 9 - złość As - miłość Siedzimy w kole. Każdy otrzymuje po 2 karty. Wartość kart jest znana tylko osobom, które je mają. Jedna osoba (ochotnik) przedstawia na środku gestem, mimiką wybraną przez siebie wartość karty. Po prezentacji oddaje ją prowadzącemu i siada na miejsce. Pozostali uczestnicy stwierdzają jakie uczucie zostało zaprezentowane i jeśli mają kartę z tą wartością, kładą zakrytą na kolanie, nic nie mówiąc. Prowadzący podchodzi do tych osób i sprawdza: jeśli dziecko zgadło, karta zostanie zabrana, w przeciwnym wypadku dostaje dodatkową kartę tzw. karniaka. Zabawa dobiega końca, jeśli większa część dzieci pozbędzie się kart. * "Tworzenie list uczuć ludzkich" Uczestnicy podzieleni są na grupy 4-osobowe. Każda z grup dostaje kolorowe ilustracje z gazet przedstawiających ludzi wyrażających pewne uczucia. Zadaniem grupy jest nazywanie i zapisanie jak największej liczby uczuć wyrażonych przez ludzi z ilustracji. - Wspólne tworzenie listy uczuć na arkuszu papieru: LĘK- panika, obawa, niepokój, lęk, przerażenie ZŁOŚĆ- wściekłość, rozdrażnienie, niechęć, obraza, bunt, nienawiść, złośliwość. BÓL- porażka, rozpacz, przygnębienie, zranienie RADOŚĆ- życzliwość, lubienie, ochota, nadzieja, szczęście, miłość, nadzieja, serdeczność. - Taniec integracyjny przy muzyce: "Samolot" Właściwie dobrana gestykulacja rąk - przekręcamy kluczyk prawą ręką 2x - przekręcamy kluczyk lewą ręką 2x - zapinamy pasy (ręce krzyżujemy na klatce) - wyglądamy przez okno po lewej i prawej stronie - lot w przestworzach (ręce rozpostarte) - wpadamy w turbulencję tzw. młynek - lądowanie, hamowanie - "Pomniki" Zespól zostaje podzielony na kilkuosobowe grupy. Przedstawiciele każdej grupy otrzymują zdjęcie z gazety. Zadaniem zespołu jest zaprezentowanie zbliżonej sytuacji ze zdjęcia na podstawie słownego opisu przedstawiciela. Pozostałe zespoły oceniają wykonanie zadania. - Praca ze scenariuszem inscenizacji pt. "Czerwone kapturki" Systematyczne budowanie poszczególnych scen spektaklu z udziałem dzieci obsadzonych w poszczególnych rolach. 4. Zakończenie zajęć: - Taniec integracyjny "Tzadik Katamar" - Wskazanie emocji, która została rozbudzona podczas zajęć: RADOŚĆ SMUTEK ZDZIWIENIE GNIEW - Piosenka pożegnalna- "Zajęcia skończone i chce nam się jeść, do domu idziemy adje, baj, baj, cześć!" Opracowanie: Grażyna Puziak - Perczyńska Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione. Magdalena Szpak, Justyna Sobczyk Warsztat po obejrzeniu spektaklu “Zaginiony świat” w reż. Grzegorza Grecasa z Teatru Maska w Rzeszowie dla dzieci w wieku 7+. Dzieci przypominają sobie sceny z przedstawienia, które zapadły im w pamięć. Razem zastanawiają się, czym jest przygoda i tworzą w duetach historie przygód, które mogłyby rozgrywać się w Zaginionym Świecie. Scenariusz zakłada możliwość dalszego rozwijania tematu. Grupa wiekowa Wiek 6-10 lat Rodzaj zajęć nauczanie zintegrowane, godzina wychowawcza Miejsce sala lekcyjna Czas 45 minut Cel zajęć - podzielenie się wrażeniami po obejrzanym przedstawieniu; - uruchomienie kreatywności dzieci; - wspólna praca w duecie nad wymyśleniem historii. Metody pracy rozmowa kierowana, pokaz fragmentów filmu lub spektaklu , opowiadanie, ćwiczenia dramaturgiczne Przygotowanie do zajęć Aranżacja przestrzeni Sala lekcyjna, najlepiej z ustawionymi pod ścianami ławkami. Dzieci mogą siedzieć w kole na krzesłach lub na podłodze, jeśli macie taką możliwość. Przy pracy nad rysunkami mogą odwrócić się do ławek. Praca w duetach może również odbywać się przy ławkach. Zajęcia mogą się też odbyć w klasycznym układzie ławek (w takim przypadku warto zadbać o ekspozycję rysunków np. mocując je na tablicy, żeby były widoczne dla wszystkich). Środki dydaktyczne Kartki a4, kredki lub pisaki, taśma lub guma do ewentualnego przymocowania kartek z rysunkami do tablicy. Wydrukowane obrazki i opisy dinozaurów [załącznik nr 1]. Kostka do gry. Materiały do pobrania O autorach Magdalena Szpak Pedagożka teatru, trenerka, tutorka. Współtworzy Dział Pedagogiki Teatru w Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie. Absolwentka Wydziału Wiedzy o Teatrze warszawskiej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza, Szkoły Treningu Grupowego przy Fundacji Szkoła Liderów oraz Szkołę Trenerów Grup Wsparcia. Certyfikowana tutorka Szkoły Liderów. Prowadzi warsztaty głównie dla osób dorosłych, wspiera w rozwoju nauczycieli i edukatorów. Justyna Sobczyk Twórczyni warszawskiego Teatru 21, reżyserka, pedagożka teatru, z ramienia Instytutu Teatralnego współkieruje studiami podyplomowymi pedagogika teatru na Uniwersytecie Warszawskim, wykładowczyni Akademii Teatralnej w Warszawie. Ukończyła dwuletnie studia podyplomowe pedagogika teatru Universität der Künste w Berlinie, a wcześniej pedagogikę na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz wiedzę o teatrze na Akademii Teatralnej w Warszawie. Absolwentka programów Fundacji Szkoła Liderów. Od 17 lat związana z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie. Od stycznia 2020 współkuratoruje Centrum Sztuki Włączającej – powołaną przez Teatr 21 społeczną instytucją kultury dedykowaną sztuce osób z niepełnosprawnościami oraz edukacji włączającej. Laureatka nagród indywidulanych: „Kamyka Puzyny”, oraz nagrody „Wdechy” w kategorii Człowiek Roku. Wraz z Teatrem 21 w roku 2021 otrzymała Paszport Polityki w kategorii Teatr. Podobne konspekty

krótkie scenariusze teatralne dla dzieci